آن مشورت با أهل بيت ( عليهم السلام ) نكرده باشد ، مخالفت اين قول لازم نيايد . وثالثاً : آنكه اگر شخصي در بعض أوقات به سبب مزيد عجز واضطرار ووضوح دليل وحجتِ امرى اعتراف وانقياد به حق كند ، لازم نمىآيد كه أو در جميع أوقات تابع حق وملازم صدق باشد والا لازم آيد كه فِرق باطله وملل هالكه - كه به بعض عقايد مثل توحيد ورسالت ومعاد معتقد هستند - در جميع اعتقادات وأقوال وافعال خود بر حق باشند . ونيز در معاملات ومعاشرات شاهد است كه بعض فساق وفجار وظالمين وجائرين - با وصف كمال انهماك در مخالفت حق ومبالغه در جور - بعض أوقات در بعض أمور اعتراف به حق مىنمايند . پس اگر عمر در بعض أوقات به سبب گفتن زنى جاهل ملزم وقائل گرديده ، معترف به حق در بعض مسائل خصوصاً مسائلي كه غرض باطني از حمايت بعض هم جنسان يا اهانت مخالفان خود در آن مكنون نبوده ، ‹ 645 › بلكه به محض بي تدبيري وبي تأملى جسارت بر آن كرده ، مثل تحريم مغالات ( 1 ) وأمثال آن ، از آن لازم نمىآيد كه عمر هميشه در هر وقت ودر هر حكم - گو آن حكم بنابر حميت ورعايت بعض هم مشربان على رغم من كان

--> 1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( مقالات ) آمده است .